Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω εκτελέσει ποτέ χρέη αρχηγού σε ομάδα. Όμως μετά από αμέτρητες συζητήσεις με τον captain της ομάδας μου, τον Κωσταντίνο Παπαπαναγιώτου αλλά και με άλλους αρχηγούς, προσωπικά έχω φτάσει σε μερικά συμπεράσματα τα οποία νομίζω πως μπορεί να είναι ωφέλιμα, ειδικά για τις νέες ομάδες.

 

 

Το βασικότερο πρόβλημα ενός τέτοιου άρθρου είναι πως ένας μεγάλος αριθμός αερολογιών και κανόνων που θα μπορούσα να αναλύσω είναι πολύ απλά ασυμβίβαστος με την ελληνική πραγματικότητα αλλά και την φύση του Paintball. Και δεν αναφέρομαι στις έτοιμες ομάδες αλλά σε όλες αυτές τις καινούριες που αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα ανασφάλειας για το μέλλον τους, την απόδοση τους και την εξόφληση των δανείων τους. Για όλες τις καινούριες ομάδες στον χώρο λοιπόν, είτε αυτές ασχολούνται με το Recball είτε με το Speedball, ελπίζω πως αυτό το άρθρο θα δώσει μερικές ανάσες ανακούφισης, έστω με την υπενθύμιση πως δεν είναι οι μόνες που πέρασαν αυτά τα προβλήματα!

 

 

Θα μπορούσα να ξεκινήσω αναφέροντας κανόνες όπως υποχρεωτικές προπονήσεις, οικονομικές ρήτρες, κοινό ταμείο μεταξύ των παικτών, συνδρομές ανά μήνα, υποχρεώσεις συμπεριφοράς, υποχρεώσεις τυπικότητας και άλλα πολλά. Θα μπορούσα να γράψω αμέτρητες σελίδες για το πως μια ομάδα μπορεί να βελτιώσει την τεχνική της κατάρτιση, με ατέλειωτες ασκήσεις επί ασκήσεων, γυμναστήριο, σκληρές προπονήσεις με άλλες ομάδες, αποχή από το σεξ, τα ναρκωτικά και το σκληρό ροκ. Όμως δεν θα αναφερθώ σε τίποτα από όλα αυτά.

 

Το βασικότερο πράγμα που τείνουν να ξεχάσουν οι νέες ομάδες όταν κάνουν όνειρα για απόλυτη κυριαρχία στην κοινότητα της χρωματοσφαίρισης είναι το γιατί παίζουν. Καλώς ή κακώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας παίκτης που πληρώνεται για να παίζει. Ούτε καν, ένας παίκτης που να παίζει έχοντας τα πάντα δωρεάν. Ακόμα και οι καλύτεροι πληρώνουν, είτε για να αγοράσουν εξοπλισμό, είτε για να προπονηθούν, είτε για να ταξιδέψουν, ενώ τα τρόπαια και οι χορηγίες δεν επαρκούν για να καλύψουν αυτά τα έξοδα. Συνεπώς, στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ούτε ένας παίκτης που να παίζει για διαφορετικό λόγο από τον εξής. Την διασκέδαση. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς, ειδικά όταν ξεκινά και σκέφτεται κανονισμούς και όρους για να βελτιωθεί η ομάδα του.

 

 

Η διαχείριση μιας νέας ελληνικής ομάδας είναι κάτι παρόμοιο με το λεγόμενο destruction management. Είναι δεδομένο πως όταν ξεκινά μια παρέα από νέα άτομα στον χώρο, δεν θα έχουν όλοι την ίδια διάθεση, ούτε την ίδια αφοσίωση στο άθλημα. Δεν πρόκειτε να έχουν την ίδια όρεξη να πληρώσουν για να πάρουν καλό εξοπλισμό, να εμφανίζονται στις προπονήσεις ή να συμμετέχουν στα τουρνουά. Για μένα προσωπικά σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να δουλεύεις με αυτά που έχεις και να είσαι προετοιμασμένος για οτιδήποτε. Παίκτες που δεν έχουν όρεξη δύσκολα θα αλλάξουν, αλλά αν η ομάδα τους διώξει, ίσως δεν θα έχει άλλους για να τους αντικαταστήσει. Συχνά είναι προτιμότερο να τους κρατήσει για ένα διάστημα μέχρι να βρεθούν παίκτες ανάλογης αφοσίωσης.

 

Για μένα, μια νέα ομάδα δεν πρέπει ούτε να κλείνει πόρτες σε τέτοιες περιπτώσεις, ούτε όμως και να επενδύει σε τέτοια μέλη. Συχνά οι παίκτες αυτοί έχουν είτε ημερομηνία λήξεως είτε συγκεκριμένες δυνατότητες. Βέβαια δεν είναι σωστό να τους χρησιμοποιήσετε και μετά να τους πετάξετε σαν στιμμένες λεμονόκουπες. Αν οι παίκτες αυτοί δεν έχουν όρεξη να συνεχίσουν από ένα σημείο και μετά θα πρέπει να είναι ελεύθεροι είτε να αποσυρθούν είτε να συμμετέχουν ως αναπληρωματικοί στην ομάδα.

Να υπενθυμίσω πως μια ομάδα σπάνια είναι από το ξεκίνημα μια συμπαγής ενότητα ανθρώπων. Συνήθως μέχρι να καταλήξει κάπου, είναι ένα σύνολο παικτών στο οποίο έρχονται και φεύγουν συνεχώς νέα άτομα. Ως ρευστή λοιπόν πρέπει να θεωρείτε μια ομάδα, τουλάχιστον μέχρι να έχει επάρκεια μελών με κοινούς στόχους. Έτσι λοιπόν μία νέα ομάδα θα πρέπει να είναι συνεχώς έτοιμη να στρατολογήσει νέους παίκτες.

 

 

Τα κριτήρια τώρα για τους νέους παίκτες θα πρέπει να είναι ρεαλιστικά. Μια παρέα από τρείς φίλους που μόλις αγόρασαν τα Tippmann τους δεν μπορεί να ζητήσει, έμπειρους, γρήγορους, αθλητικούς παίκτες με διάθεση και οικονομική δυνατότητα για προπόνηση τρείς φορές την εβδομάδα και στόχους την κατάκτηση της σειράς του Millennium. Το βασικό στοιχείο όταν μια ομάδα βρίσκεται σε αυτή τη θέση είναι η υπομονή και για δεύτερη φορά η χρήση κάθε δυνατότητας.

 

Μια ελληνική ομάδα από νέους παίκτες δεν πρέπει κατά την γνώμη μου να ξεκινήσει άμεσα με κανόνες επί κανόνων. Για μένα μια ομάδα είναι μια συνεχής πορεία συμβιβασμών. Συχνά θα πρέπει να παίξετε με παίκτες πολύ χειρότερους από εσάς. Μην τους κατηγορείτε για τυχόν λάθη και μην τους απομακρύνετε. Στηρίξτε τους και δείξτε τους πως πρέπει να παίζουν.

 

 

 

Μια χρήσιμη συμβουλή είναι πως είναι προτιμότερο να στρατολογήσετε ανεξάρτητους παίκτες παρά να δανειστείτε έμπειρους, από άλλες ομάδες. Οι ξένοι δεν πρόκειτε να μείνουν και αν φέρουν δυό νίκες παραπάνω, θα αφήσουν μεγαλύτερο κενό όταν θα εγκαταλείψουν το πλοίο. Και τότε η διαφορά μεταξύ των επόμενων νεοσύλλεκτων και των άλλων παικτών θα είναι χαώδης.

 

Ακόμα, τυχόν συγχωνεύσεις με άλλες ομάδες πρέπει να γίνονται με προσοχή, καθώς εγκυμονούν κινδύνους. Συχνά η ταυτότητα των δύο ομάδων δεν ξεχνιέται από τους παίκτες της κάθε μιας και αυτό μπορεί να επιφέρει μεγάλα προβλήματα, ακόμα και διάλυση της ομάδας.

 

Ο δρόμος προς την δόξα είναι δύσβατος και γεμάτος απογοητεύσεις και λάθη που καλώς ή κακώς δεν πρόκειτε να τα γλιτώσετε. Δεν χρείαζεται σε αυτές να προσθέσετε και το βάρος ή την πίεση μιας επαγγελματικής αντιμετώπισης, τουλάχιστον όχι από το ξεκίνημα.

 

Προσωπικά μου αρέσει να βλέπω την ομάδα ως κάτι το μελλοντικά άρτιο. Οι νέες ομάδες θέλουν να τα κάνουν όλα πολύ γρήγορα, όμως αυτό είναι αδύνατο. Κανείς δεν αρίστευσε από το μηδέν. Χρειάζεται προπόνηση, όρεξη και αφοσίωση στους στόχους για να πετύχεις σε οτιδήποτε. Το ίδιο ισχύει και στην χρωματοσφαίριση. Όμως οι ασυμβίβαστοι και οι αυστηροί είναι αυτοί που απογοητεύονται γρηγορότερα.

 

 

Υπάρχει φυσικά το επόμενο βήμα και αυτό είναι όταν η ομάδα θα έχει αποκτήσει αρκετούς παίκτες για να πετύχει τους στόχους της. Τότε πολλά μπορούν να αλλάξουν και να θεσπιστούν εκ νέου άλλοι κανόνες. Όμως και σε εκείνο το στάδιο θα υπάρξουν συμβιβασμοί. Θα υπάρξουν παίκτες που δεν θα βελτιώνονται, τόσο γρήγορα. Και πάλι θα συστήσω υπομονή. Δεν χρειάζεται να κλείσετε καμμία πόρτα. Μην νομίζεται πως ακόμα και στις επαγγελματικές ομάδες δεν υπάρχουν "ρολίστες" και "εργάτες". Είναι αδύνατο να έχουν όλοι οι παίκτες σε μια ομάδα το ίδιο επίπεδο απόδοσης. Είναι δυνατόν όμως να έχουν το ίδιο επίπεδο αφοσίωσης. Αυτό είναι κάτι που θα συνιστούσα να ψάξει μια ομάδα σε δεύτερη φάση και αφού πειραματιστεί στο γήπεδο για κάποιο χρόνο. Στο ξεκίνημα είναι πολύ νωρίς για να βγάλεις τελικά συμπεράσματα και κάποιες φορές ο έρωτας έρχεται μετά τον γάμο! Για αυτό μην σταματάτε ποτέ να ψάχνετε για νέους παίκτες ακόμα και όταν το roster σας είναι γεμάτο.

 

 

Ναι, στο μέλλον είναι δυνατόν η ομάδα να έχει αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς, συμβόλαια με χορηγούς, υποχρεώσεις προπονήσεων, εμφάνισης σε τουρνουά ακόμα και καλής απόδοσης. Όμως όλα αυτά δεν είναι για το ξεκίνημα. Ώσπου να γίνει η ομάδα σας ικανή να υποστηρίζει τα έξοδα για ταξίδια στην Αμερική και την κατάκτηση του επόμενου PSP World Cup, μπορείτε απλά να χαρείτε το άθλημα, προσπαθώντας να βελτιωθείτε όσο περισσότερο γίνεται.

 

 

Έχω καταναλώσει τόσο χώρο γράφοντας πόσο χαλαροί πρέπει να είστε στο ξεκίνημα, συνιστώντας υπομονή και επιμονή κατανόηση, αγάπη και φροντίδα. Όμως μήπως όλα αυτά είναι γιατί κατά βάθος είμαι μια πληγωμένη ψυχή που ψάχνει για λίγη αγάπη; Και αν όχι, τι είναι αυτό που τελικά πρέπει να κάνει μια ομάδα, πέρα από την υπομονή και την ανεκτικότητα για να βελτιωθεί;

 

 

Υπάρχουν κάποιες αρχές που μπορείτε να ακολουθήσετε όταν ξεκινάτε. Είναι βασικό να κοιτάτε πάντα την βελτίωση σας. Είναι καλό να συζητάτε και να λέτε ελεύθερα ο ένας στον άλλον την γνώμη σας και τα λάθη σας μετά το παιχνίδι. Έτσι θα αναπτύξετε μια κοινή κατεύθυνση στο στυλ και τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας. Αν μπορείτε να βιντεοσκοπείτε τα παιχνίδια θα βοηθήσει καθώς μπορεί να ανακαλύψετε πως η απαράμιλλη τεχνική που λάμπει στις φωτογραφίες δεν είναι παρά πόζες και μόλις δέχεστε μπίλια στο εμπόδιο ζαρώνετε σαν πέτσα από γιαούρτι. Μη ξεχνιέστε όμως. Είναι άλλο το να συζητάτε όμορφα και ωραία τι λάθη κάνατε σε κάθε παιχνίδι, και άλλο να προτείνετε το δάχτυλο σας και να κατηγορείτε. Σε αυτή την διαδικασία υπάρχει, ειδικά για το ξεκίνημα ένα απλό κόλπο. Θεωρείστε ως λάθος κάθε φορά που σας πέτυχαν στο εμπόδιο σας. Έναν τέλειος παίκτης δεν τον πετυχαίνουν στο εμπόδιο του παρά μόνο με bunkering. Τον πετυχαίνουν στις κινήσεις. Αυτό δεν είναι φυσικά αλήθεια, αλλά στο ξεκίνημα, είναι ένας καλός τρόπος για να ωθήσετε τον εαυτό σας αφενός να παίζει προσεκτικά στο εμπόδιο του και αφετέρου να κάνει τις κινήσεις. Είναι απλό. Αν σας πέτυχαν στο εμπόδιο σας βρίζει όλη η ομάδα. Αν σας πέτυχαν σε κίνηση είστε ήρωας, ακόμα και αν η κίνηση ήταν απαράδεκτη!

 

 

Κάτι για το οποίο συζητούν πλέον όλοι στην χρωματοσφαίριση είναι οι ασκήσεις ή αλλιώς τα Drills. Πολλοί επαγγελματίες εκθειάζουν την χρησιμότητα τους και το πόσο σημαντικά είναι στο να φτάσει ένας παίκτης στο ανώτατο επίπεδο. Όμως για μένα τα drills είναι κάτι που έχει αξία, μόνο όταν γίνει συνειδητοποιημένα και μετά από ένα χρονικό διάστημα.

 

 

 

Τι νόημα έχει η τεχνική αρτιότητα ενός παίκτη όταν δεν έχει συνηθίσει καλά καλά να δέχεται πίεση στο εμπόδιο του; Τι νόημα έχει να έχετε παίκτες εύστοχους που θα κάνουν όλες τις λάθος επιλογές μαζεμένες; Αν ένας παίκτης δεν γνωρίζει πότε να παίξει cross, πότε να κάνει κίνηση και πως να έχει υπομονή στα 50ς ή στο φίδι, τότε η τεχνική του κατάρτιση εκτός από ανούσια μπορεί να οδηγήσει τόσο σε λάθος συμπεράσματα όσο και σε μεγάλη απογοήτευση.

 

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να σε πατά μια ομάδα της οποίας η παίκτες δεν ξέρουν να κρατούν καν το όπλο τους. Ένας παίκτης που ξέρει να ποζάρει στον φακό και να κρατά το όπλο του όμορφα έχει να αντιμετωπίσει πολλές σφαλιάρες από πολύ χειρότερους, τουλάχιστον φαινομενικά, παίκτες.

 

Ένας παίκτης που ξέρει να ρίχνει και όμως όταν φτάσει στο φίδι σηκώνει κεφάλι και πυροβολεί ασταμάτητα σε τρείς στόχους θα καταλήξει στο deadbox αναρωτούμενος γιατί τον πέτυχαν. Συχνά ένας τέτοιος παίκτης θα καταλήξει να πάψει να κάνει τις κινήσεις προς το φίδι παρά να αποκτήσει υπομονή. Και ένας τέτοιος παίκτης, ουσιαστικά χειροτερεύει όσο περνά ο χρόνος.

 

 

Είναι πολύ συχνό όταν ένας παίκτης είναι τόσο νέος ώστε να μην έχει κάνει το όπλο του δεύτερο χέρι του, να κάνει για ώρες ασκήσεις και να πυροβολεί άψογα, όταν είναι στημένος για άσκηση και να ζαρώνει σαν κυράτσα πίσω από το εμπόδιο όταν ξεκινά ένα πραγματικό παιχνίδι. Ο πανικός και η αδρεναλίνη που νοιώθει ένας νέος παίκτης τον κάνει κατά κανόνα, να ξεχνά τα περισσότερα από όσα έχει κάνει σε ασκήσεις. Έτσι συχνά τα drills είναι εντελώς ανούσια, ειδικά όταν είναι πολύ νωρίς.

 

 

Αυτό που προσωπικά συνιστώ είναι οι νέες ομάδες να παίζουν όσο το δυνατόν περισσότερο και να αφήνουν σε δεύτερη μοίρα τις ασκήσεις. Θα έρθει η ώρα που θα χρειαστούν. Όμως στο ξεκίνημα ειδικά, είναι πολύ μεγάλος ο πόνος στην τσέπη όταν έχεις ρίξει δυό κουτιά σε στόχους ή σε snapshooting δίχως να παίξεις καν. Και εδώ είναι σημαντικό οι παίκτες να θυμούνται γιατί παίζουν. Αν διασκέδαση είναι οι νίκες και μόνο οι νίκες σε διεθνή τουρνουά, τότε τα drills εξυπηρετούν. Αν όμως οι παίκτες θέλουν να διασκεδάζουν και στις προπονήσεις τότε οι ασκήσεις συχνά καταντούν βαρετές.

 

 

Ένας ακόμη καλός τρόπος βελτίωσης της ομάδας, είναι οι προπονήσεις με ομάδες κοντινού επιπέδου αλλά καλύτερες. Εκτός αν η διαφορά είναι χαώδης και οι παίκτες δεν μπορούν να καταλάβουν τι τους συμβαίνει και έρχεται η βροχή μπιλιών από τον ουρανό, τέτοιες προπονήσεις είναι πολύ χρήσιμες. Είναι κάτι σαν ταχύρρυθμα τμήματα εκμάθησης paintball.

Ακόμα και οι προπονήσεις με άλλες ομάδες έστω και χειρότερες έχουν να δώσουν πράγματα. Η κοινή προπόνηση με παίκτες άλλων ομάδων, διαφορετικής εμπειρίας και νοοτροπίας βγάζει τους παίκτες από στάνταρ συμπεριφορές μέσα στο γήπεδο και τους δίνει περισσότερες εμπειρίες. Και συνήθως έχετε να μάθετε περισσότερα από ξένες ομάδες, από ότι αν κρατούσατε μυστικά τα χαρτιά σας για να μην μάθουν και αυτοί από εσάς.

 

Μια ακόμη ιδέα είναι στις προπονήσεις να μην φοβάστε να πειραματιστείτε. Επιβάλλεται να δοκιμάζετε τα όρια σας, να κάνετε παράτολμες κινήσεις ακόμα και λάθη εις γνώσην σας. Να θυμάστε πως οι προπονήσεις δεν είναι για να νικάτε αλλά για να μάθετε να παίζετε. Μια ομάδα που μαθαίνει να παίζει αμυντικά στις προπονήσεις δεν θα μάθει ποτέ να αποδίδει στο γήπεδο.

 

 

 

Τελειώνοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω πως αυτό το άρθρο είναι για τις νέες ομάδες δίχως κάποιον παλιότερο και πιο έμπειρο καθοδηγητή. Αν υπάρχει ένας τέτοιος παίκτης στην ομάδα σας τότε μην δίνεται σημασία σε ότι διαβάζετε, αν και το πιθανότερο είναι να τα γνωρίζει και ο ίδιος!